105از امام صادق درباره زنى سؤال شدكه به خاطر افتادن از محمل دچار شكستگى شده و نمىتواند رمى كند. فرمود: «از طرف اين زن و شخصى كه دچار بيمارى شديد گوارش، مانند اسهال و استسقاء است، رمى شود».
10. وَ عَنْهُ (مُحَمَّد بْن الْحَسَنِ) عَنْ حَمَّادٍ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ أَبِي عَبْدِاللهِ(ع)قَالَ:
سَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ يُطَافُ بِهِ وَ يُرْمَى عَنْهُ قَالَ: «فَقَالَ نَعَمْ إِذَا كَانَ لَا يَسْتَطِيعُ». 1
تعدد اين روايات و اسناد آن، ما را از بررسى تك تك اسنادش بىنياز مىكند و موجب اطمينان به صدور آن مىشود. اين تعدد در حدى است كه برخى از فقها آن را مستفيضه دانستهاند. 2
دلالت روايات نيابت
ادله نيابت هرچند بيشتر در مورد تشريع نيابت براى ناتوان از رمى ظهور دارد، اما مىتوان با قياس اولويت آن را به كسانى كه دچار سختى و مشقت شديد نيز مىشوند، تسرى داد؛ زيرا وقتى تكليف از شخص ناتوان از رمى - كه توانايى رمى ندارد - يكسره ساقط نمىشود و به وجوب نائب گرفتن تبديل مىشود، به طريق اولى براى كسى كه از شخص ناتوان قوىتر است و مىتواند با حرج يا عسر و ضرر رمى كند، قطعاً تكليف به طور كامل ساقط نيست و براى اين فرد نيز به نيابت منتقل مىشود؛ يعنى با قياس اولويت، حكم را به معسور و محرج نيز تسرى مىدهيم و در حقيقت ادله نيابت با حكومت بر حديث رفع و ادله قاعده عسر و حرج، رفع حكم را مختص موارد غير قابل نيابت مىكند. مؤيد اين برداشت ادعاى اجماع و لاخلاف در مورد جواز نيابت از معذور در رمى است. 3