121- معزالدين ابوالفتح ملكشاه بن آلب ارسلان (465 - 485ه .ق)؛
- بركيارق بن ملكشاه (485 - 498ه .ق)؛
- سنجر بن ملكشاه (511 - 552ه .ق).
از زمان ملكشاه به بعد، «اتابكان» كه سرپرستى شاهزادگان سلجوقى را بر عهده داشتند و در واقع، مناطق اختصاص داده شده به آنان را اداره مىكردند، با ضعف سلاجقه توانستند به گونه مستقل يا شبه مستقل، ادامه حكومت خود را استمرار ببخشند. اينان به سبب نزاعهاى داخلى و رقابت با ديگر قدرتهاى همجوار نتوانستند در حجاز نفوذ داشته باشند. البته عوامل ديگرى نيز دراينباره وجود دارد.
3. خوارزمشاهيان (490 - 628 ه .ق)
خوارزمشاهيان، آخرين سلسله تركتبار حاكم بر ايران تا پيش از حمله مغول بودند. آنان با وجود نياز شديد به كسب مشروعيت نتوانستند با حجاز ارتباط برقرار كنند؛ زيرا از زمان حكومت علاءالدين تَكِش كه تاريخنگاران، وى را بنيانگذار واقعى دولت خوارزمشاهيان مىدانند، با دستگاه خلافت عباسى رابطه تيرهاى داشتند. تكش از خليفه عباسى خواستار اختياراتى همانند سلجوقيان بود، اما خليفه عباسى موافقت نكرد. در پى آن، سلطان خوارزمشاه درصدد لشكركشى به بغداد برآمد كه اجل مهلتش نداد. جانشين او، سلطان محمد خوارزمشاه نيز كه همان خواستههاى پدر را از خليفه داشت، با بىاعتنايى خليفه روبهرو شد. پس به بغداد لشكركشى كرد كه در گردنه اسدآباد همدان، سپاهيانش دچار توفان و بوران شدند و بسيارى از لشگريان خود را از دست داد. 1 پس از آن نيز خوارزمشاهيان با حمله مغول روبهرو شدند و فرصت ايجاد روابط با حجاز را نيافتند. سرانجام طومار عمر خوارزمشاهيان