461شايد شمشيرها، چراغها و اشيائى از اين قبيل كه ساخته شده از طلا، نقره، مس يا ساير فلزات بوده و جزء هداياى نگهدارى شده در گنجينه بودهاند، در برابر آتشسوزى سالم مانده باشند. شايد هم گنجينه ضريح مطهر دچار آتشسوزى نشده باشد؛ چراكه حتماً اموال اهدايى، در مكانى امن و در حجرههاى مخصوص قرار داده مىشدهاند.
اين گنجينه، به محض آنكه از اين حادثه نجات پيدا كرد، على بن محمد ابن فلاح الموسوى، ملقب به مشعشع، در سال 857 ه .ق/ 1453م، آن را غارت كرد. گفته شده است كه در آغاز ماه ذىالقعده همان سال ميرعلى كيوان، بهعنوان اميرالحاجى، از بغداد به قصد حج خارج شد. هنگامى كه به نجف رسيد، در آنجا خيمه زد.
مشعشع به آنها حمله كرد و تعداد زيادى از آنها را كشت. از آن جمع، فقط كسانى كه وارد حرم شدند و در آنجا پناه گرفتند، زنده ماندند. مشعشع، آنان را همراه ساداتى كه دست به دامن ضريح شده بودند، محاصره كرد. هنگامى كه در حضور مشعشع، به گريه و زارى پرداختند، مشعشع از آنان درخواست چراغها و شمشيرها را نمود. گنجينههاى شمشير، به مدت هفتصد سال، محل گردآورى آن شمشيرها بودند. همه شمشيرها متعلق به اصحاب و پادشاهان آنجا بود. هر زمان پادشاه يا خليفهاى در عراق از دنيا مىرفت، شمشيرش به گنجينه ضريح منتقل مىشد. آنان براى مشعشع، 150 شمشير و دوازده عدد چراغ فرستادند. شش عدد از آنها، از طلا و شش عدد ديگر از نقره، ساخته شده بود.