223شيخ محمد مهدى نجف نيز در كتاب «فرحة الغرى» با تحقيق خودش، زندگىنامه او را مىآورد و مىگويد: «نامش حسن بن محمد بن الحسين بن على بن طحال بغدادى است. او يكى از خادمان مرقد مطهر امام على(ع) در سال 584 ه .ق/ 1188م، بوده است». 1 اما او منبعى را براى زندگىنامه او نياورده است. شيخ محمد مهدى، برخى از معلومات مربوط به او، پدرش و جدش را از خود كتاب «الفرحة» گرفته است.
اگر روايت ابن طحال را دوباره بررسى كنيم، خواهيم ديد كه نه تنها آن را بدون هيچگونه سند يا منبعى تأييد مىكند، بلكه به نظر من از هم گسيخته است و نمىتواند در برابر اتهامات و شبهات وارد بر آن، مقاومت كند؛ چراكه بيشتر از يك ساختمان بين دو قرن سوم و ششم هجرى، روى ضريح مطهر امام على(ع) بنا شده است. يكى از آنها، بناى مشهورى است به نام قبة البيضاء (گنبد سفيد) كه شامل عمارت عضدالدوله ديلمى مىباشد كه ما در جاى مناسب خود، به اين بنا اشاره خواهيم كرد.
با وجود اين، اندازههاى بناى هارون الرشيد چگونه تشخيص داده شده است؟ افزونبر اين، گويا اين روايت، داراى اضطراب و تشويش است؛ چراكه يك مرتبه براساس آن، هارون الرشيد، ساختمانى را روى قبر مبارك اميرمؤمنان(ع) بنا نموده است. يك بار ديگر هارون الرشيد دستور ساخت گنبدى را روى آن مىدهد كه روى نوك آن، يك كوزه سبزرنگ يا يك چادر سبز رنگ انداخته شده است و اين گنبد مذكور از گِل قرمز، ساخته شده است.
به نظر من، ديدگاه شيخ محمد مهدى كه مبتنى بر وجود چادر سبزرنگ روى گنبد آن است، صحيحتر است؛ چراكه هارون الرشيد دستور داد قبر مبارك اميرمؤمنان(ع) سنگ شود. شايد هم، او روى قبر، حبره كه يك نوع پارچه يمانى است، انداخته باشد.