185امام صادق(ع) از سرنوشت ذىالنفس الزكيه در آنجا آگاهى كامل داشت و بيشتر از يكبار و از همان آغاز روز بيعت ابواء كه ابوجعفر منصور نيز در آنجا حاضر شد و با محمد بيعت كرد، به اين وضعيت اعتراض نمود. ابوجعفر منصور، بيعتش را با او در مسجدالحرام تكرار نمود. 1 همچنين امام جعفر صادق(ع) روز آمدن ابىسلمه خلال نيز اعتراض كرد و پسر عمويش عبدالله بن حسن را از دنبال كردن آرزوهايى كه فقط به مرگ و كشتار فجيع منجر مىشود، برحذر داشت. طبرى در تاريخ خود، از دختر عبدالله بن محمد بن على بن حسين، چنين روايت مىكند:
به عمويم جعفر بن محمد گفتم: «فدايت شوم سرنوشت اين محمد بن عبدالله چگونه خواهد شد؟» آن حضرت فرمود:
«فتنته يقتل فيها محمد عند بيت رومي و يقتل اخوه لأبيه و امّه بالعراق و حوافر فرسه في ماء»؛ «محمد به سبب اين شورش، نزديك بيت رومى كشته خواهد شد. برادر تنى او در حالى در عراق به قتل خواهد رسيد كه سمهاى اسبش داخل آب است». 2
همچنين از عيسى بن علويه به نقل از پدرش روايت مىكند:
حمزة بن عبدالله بن محمد بن على كه عمويش امام جعفر(ع) او را از اين كار بازمىداشت و از جدىترين مردم درباره محمد بود، همراه محمد شورش كرد. راوى مىگويد: امام جعفر(ع) به او مىفرمود:
«هو والله مقتول»؛ «به خدا قسم! او كشته خواهد شد».
راوى در ادامه مىگويد: «امام جعفر (ع) سپس كنار رفت».
از ميان آنچه گذشت، مسئله ارتباط امام جعفر صادق(ع) با منصور، براى اثبات ديدار امام صادق(ع) از كوفه يا حيره، در زمان خلافت منصور و زيارت قبر جدش، اميرمؤمنان على(ع)، براى ما درخور اهميت است؛ موضوعى كه