174كراماتى، از قبيل كشف حقيقى و الهام ربانى و اتصال نبوى آشكار گرديد كه قابل بيان نيست.

جمع بسيارى به گرد وى درآمدند تا جايى‌كه او را بر خود بيم آن پديد آمد كه از حال مراقبه باز ماند. از مناقب وى، رحمت خدا بر او باد، آن است كه از شرم خدا، هيچ گاه سرش را به آسمان بلند نكرد. پس زمانى كه مردم زيادى به گرد وى درآمدند، به حمص رفت. در آنجا نيز مردم زيادى به گرد وى جمع شدند و بيشتر اهل آنجا نزد او تلمذ نمودند و كراماتش مشهور گشت. پس او را بيم آن پديد آمد كه توجه مردم، او را از حال مراقبه باز دارد. از آنجا نيز هجرت كرد و به معرةالنعمان رفت. مردم اطراف او را گرفتند و او از بيم بازماندن از حال مراقبه، به «غرزل» از روستاهاى معرةالنعمان مهاجرت كرد و در آن اقامت گزيد و همانجا ساكن شد. مردم از عراق و اطراف شام به نزد وى مى‌آمدند و تعداد مريدان وى در شمارش نيايد. در همانجا در سال 586 درگذشت و بر قبر او زيارتگاهى ساختند و در روز وفات او جمعى از مسيحيان، اسلام آوردند. ¹

قبر وى تاكنون در همين روستا كه امروزه به نام «حراكى» شهرت يافته، پابرجا و زيارتگاه است. صاحب اعلام النبلاء در ادامه، درباره فرزند وى على بن عبدالله (صاحب مزار زين‌العابدين حماه) چنين نوشته است:

از عبدالله فرزندى جز ابوالحسن على نيامد. او در زهد و عبادت و دانش و حال [معنوى]، به پدر خود نزديك بود، خداوند آن دو را بيامرزد، و از نسل وى است طايفه پاك ساكن معرةالنعمان؛ و در آن زاويه مشهورى دارند. ²

نورى پاشا كيلانى، در يكى از ابيات قصيده قسطنطونيه خود كه در آن زيارتگاه‌هاى