173همچنين در اسناد دينى و وقفنامههاى موزه حماه، سندى وجود دارد كه در آن تعميرات و بازسازىهاى زيارتگاه در سال 985ه .ق بيان و در آن، از اين مزار با نام «ولىالله زينالعابدين» ياد شده است. سند ديگرى، حاوى هزينههايى است كه خادم مزار از نقيب سادات حماه «سيد عبدالرزاق بن محمد كيلانى» دريافت كرده است كه در آن، زينالعابدين، جد وى معرفى شده است. 1 از اين سند چنين برداشت مىشود كه صاحب مزار، منتسب به يكى از افراد خاندان «كيلانى» حماه است. خاندان كيلانى منتسب به «عبدالقادر گيلانى» و از نسل وى هستند كه خود را از سادات حسنى مىدانند.
اما به عقيده تعدادى از خاندانهاى سادات و تصوف سوريه، از جمله سادات «آل حراكى»، صاحب اين مزار «على بن عبدالله حراكى» است. وى فرزند شيخ عبدالله حراكى (متوفاى 586 ه .ق) جد اعلاى اين خاندان، و از نسل امام زينالعابدين(ع) بوده كه نسب ايشان چنين است: على بنعبدالله (ملقب به حراكى) بنمحمد بنعلى ابنحسين بنابوالقاسم بنابوالحسن على بنكمالالدين محمد بنحسن بن محمد بنعلى الزاهد بن محمد الاقساسى بنيحيى ذىالدمعة بنحسين بنزيد بنامام زينالعابدين(ع). 2
محمد راغب طبّاخ حلبى، صاحب اعلام النبلاء، در زندگىنامه شيخ عبدالله حراكى نوشته است:
سيد شريف حسيب، شيخ صالح، جليل اصيل، عريق قدوه، زاهد عابد، ورع ناسك، سالك مسلك، محقق مدقق، پس از مهاجرت از مدينه منوره، در كوههاى فلسطين به عبادت پرداخت. سپس به روستايى در حوران به نام «حَراك» رفت و بدان منتسب گرديد. سپس در ايام شيخ ارسلان دمشقى، كه شيخ تصوف در شام بود، به آنجا رفت، و مشايخ شام به وى حسد بردند. از او