149 زيارتگاه بهصورت ويرانه رها گرديد؛ تا اينكه پس از گذشت چند دهه، در سال 1960م، «شيخ ابراهيم الحاج حسين» كه از روحانيان شيعه حلب بود، جمعيتى را به نام «جمعية الاعمار و الاحسان» (جمعيت سازندگى و نيكوكارى)، به منظور بازسازى بناى زيارتگاه تأسيس كرد. اين جمعيت با پشتيبانى مراجع و علماى شيعه از جمله آيتالله سيد محسن حكيم و سيد حسين مكى عاملى، شروع به جمعآورى تبرعات و كمكهاى مالى نمود. 1 جمعيت اعمار و احسان، در تاريخ 1961/7/27م، كار بازسازى بناى زيارتگاه را با نظارت اداره آثار حلب، به نمايندگى و مديريت محمدعلى سماقيه آغاز كرد. 2
سماقيه روند بازسازى بنا را بيان كرده و از جمله نوشته است كه در جريان پاكسازى آوارها، انواع مهمات گرم، از قبيل بمبهاى كروى شكل به قطر 20 سانتىمتر و گلولههايى با انواع و اندازههاى مختلف به دست آمد كه همه آنها به مقامات نظامى تحويل داده شد. همچنين در آنجا بقاياى اسكلتهاى پوسيده انسان، خرده شيشه چراغها و سكههايى از دورههاى مختلف تاريخى پيدا شد. 3 كار بازسازى زيارتگاه نزديك به هفت سال طول كشيد و در سال 1967م. پايان يافت. سپس تا سال 1979 م، ده اتاق در صحن خارجى ساخته شد. 4
در تاريخ 3 ذىالقعده 1410 ه .ق، مصادف با 1990/5/26م، سنگ مقدس از زيارتگاه محسن به محل اصلى خود يعنى مشهد الحسين بازگردانده شد و بدين ترتيب، اين محل دوباره به زيارتگاهى براى زائران كشورهاى مختلف تبديل شد. 5
تمام بناى مشهد الحسين از قالبهاى سنگى بزرگ ساخته شده است. نماى آن