114تعيين و نصب شد و راهى شدند. مرقومان 12 روز بعد از عيد رمضان، به شام شريف وارد شدند. آنها با ضيق وقت مواجه شدند. لذا فى الحال به اين خيال آن كه هزينه‌هاى رفت ارزان‌ترشود، لوازم مورد نياز سفر حجازيه را شخصاً تهيه كردند و امر محافظه، جهت تهيه علوفه توجه نكردند، در حالى كه اين امر از ضروريات بود. شعير ¹ مذكور را خود آنها خريدند. در اثناى راه بيشتر از نيم آن به سرقت رفت يا تلف شد.

تحويل دادن يك چيز به شيوخ اعراب و عنيزه سارق جائز نبود، حال آن كه بدون اطلاع، ايرانيان به اين افراد نصف علوفه خود را دادند. شنيدن اين خبر، ما را خشنود نكرد و به اين دليل كه حجاج كه اين اعمال را خودسرانه انجام داده بودند و تفرقه ميان آنها ايجاد شده و گروهى از آنها با عربان مرقوم رفته بودند، باعث شد تا به حالشان گريه شود. علاوه بر اين 400 نفر از حجاج عجم نيز از راه معتبر و امن‌تر نيامده و گذر از ميان صحراى بغداد بين عربان را انتخاب كردند. بر اين مبنا، حاج عبدالغنى بغدادى، مهدى، حاجى محمد و حاجى حسين نعام را به عنوان حمله‌داران ² به امانت، با مرقومان راهى شدند. كافه مصارف سفر، صرّه و اكراميه‌هايى كه در صحرا به عربان داده مى‌شود، به مرقومان داده شده، در مقابل، اين افراد متعهد مى‌شوند، حجاج را به سلامت برسانند. اما اين گروه در راه صحرا، به بعضى عربان صره داده و با بعضى ديگر منازعه كردند. هنگامى كه به حدود شام وارد شدند، در يك محل، قبيله‌اى از عربان با طلب باج و صره باعث رنجش آنها شدند. خبر نزاع و جدال آنها به شام رسيد. روزى كه از شام شريف، جهت عزيمت به سمت مُزَيرَب ³ حركت مى‌كردم، اين خبر به بنده رسيد. فوراً مسلمان حما، حمص، دليل‌باشى، عسكر و ساير را براى تسلط اين عربان تعيين و تأكيد كردم تا آنها را