93 گفت: «دليلش گفتار رسول خدا(ص) است كه فرمود سجده بايد بر هفت عضو بدن (صورت، دو دست، دو زانو، دو پا) صورت بگيرد. اگر دست دزد را از مچ قطع كنند يا از مرفق ببرند، ديگر دستى برايش نمى‌ماند تا با آن سجده كند. خداى تعالى نيز مى‌فرمايد: ( وَ أَنَّ الْمَسٰاجِدَ لِلّٰهِ )؛ «محل سجده همه از آن خداست»؛ يعنى اين اعضاى هفتگانه كه بر آن سجده مى‌شود از براى خداوند است. ( فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ اللّٰهِ أَحَداً ) و چيزى كه از آن خدا باشد قطع نمى‌شود. معتصم از اين فتوا و اين استدلال تعجب كرد و خوشش آمد. پس دستور داد دست آن دزد را از بيخ انگشتان قطع كنند و كف دستش را باقى بگذارند. ابن ابى‌داود گفت: «وقتى محمد بن على اين نظريه را داد و معتصم بر طبق آن عمل كرد، قيامت من بپاخاست و آرزو كردم كه كاش اصلاً زنده نبودم». ¹

استنباط امام كاظم(ع) از قرآن

محمدبن مسلم مى‌گويد:

دَخَلَ أَبُو حَنِيفَةَ عَلَى أَبِي عَبْدِ الله(ع) فَقَالَ لَهُ رَأَيْتُ ابْنَكَ مُوسَى(ع) يُصَلِّي وَ النَّاسُ يَمُرُّونَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَلَا يَنْهَاهُمْ وَ فِيهِ مَا فِيهِ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ الله(ع) ادْعُوا لِي مُوسَى فَدُعِيَ فَقَالَ لَهُ يَا بُنَيَّ إِنَّ أَبَا حَنِيفَةَ يَذْكُرُ أَنَّكَ كُنْتَ تُصَلِّي وَ النَّاسُ يَمُرُّونَ بَيْنَ يَدَيْكَ فَلَمْ تَنْهَهُمْ فَقَالَ نَعَمْ يَا أَبَةِ إِنَّ الَّذِي كُنْتُ أُصَلِّي لَهُ كَانَ أَقْرَبَ إِلَيَّ مِنْهُمْ يَقُولُ الله عَزَّ وَ جَلَّ (وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ

)قَالَ فَضَمَّهُ أَبُوعَبْدِالله(ع) إِلَى نَفْسِهِ ثُمَّ قَالَ يَا بُنَيَّ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا مُودَعَ الْأَسْرَار. ²

روزى ابوحنيفه خدمت امام صادق(ع) آمد و عرض كرد: «من فرزندت را ديدم