90 همچنين به نخستين دلو آبى كه از چاه مى‌كشند و از ريشه‌هاى زمين استخراج مى‌كنند، «نبط» اطلاق مى‌شود. ¹ در اصطلاح نيز به معناى استخراج نظريه و رأى از حالت ابهام به مرحله تميز و شناسايى است. ²

منظور از ( أُولِي الْأَمْرِ ) و ( اَلَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ ) كسانى‌اند كه قدرت استنباط احكام الهى را دارند و مى‌توانند حقايق را از شايعات جدا سازند؛ چنان‌كه اميرمؤمنان(ع) فرمود: «

أنا كلام الله الناطق و هذا الصامت» ³؛ «من كلام سخنگوى خدايم و اين (قرآن) ساكت است».

احاديث بسيارى اين آيه را درباره ائمه(عليهم السلام) دانسته است. امام رضا(ع) فرمود:

(وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ) يَعْنِي آلَ مُحَمَّدٍ(عليهم السلام) وَ هُمُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَ مِنَ الْقُرْآنِ وَ يَعْرِفُونَ الْحَلَالَ وَ الْحَرَامَ وَ هُمُ الْحُجَّةُ لِله عَلَى خَلْقِهِ. ⁴

مقصود آيه، آل محمد(ص) است. آنها كسانى‌اند كه حقيقت اخبار و احكام را از قرآن بيرون مى‌كشند و حلال و حرام را مى‌شناسند. آنها حجت بر خلق خداوندند.

در روايت ديگرى چنين مى‌خوانيم:

«

عَنْ عَبْدِ الله بْنِ عَجْلَانَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع)

فِي قَوْلِهِ ( وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلىٰ أُولِي الْأَمْرِ