86 باواسطه يا بىواسطه، به ارث رسيده است. اما منظور از منبع خاص علم امام(ع) علومى است كه مخصوص بعضى از ائمه اطهار(عليهم السلام) مىباشد. بنابراين منابع و راههاى عامِ آگاهى ائمه(عليهم السلام) از غيب عبارتاند از:
1. قرآن
قرآن (كتاب) نخستين منبع نامتناهى علوم اهلبيت(عليهم السلام) است كه احكام و دستورهاى دين را از آن مىگيرند. استنباط و برداشت اهلبيت پيامبر(ص) از قرآن به دو صورت است: گاهى ظاهر آيه بسيار روشن است. ازاينرو اهلبيت(عليهم السلام) حكمى را كه بيان مىكنند، به اين آيات محكم استناد مىدهند. اما گاهى ظاهر آيه روشن نيست و احتياج به تأويل دارد. در اين صورت، اهلبيت(عليهم السلام) كه راسخان در علم و آگاهان به تأويل و تفسير و ظاهر و باطن قرآناند، حكم آن را از قرآن استخراج مىنمايند.
در اين زمينه، آيات و روايات متعددى نقل شده است كه بعد از نقل چند نمونه از آيات و روايات، بعضى از استنباطهاى ائمه(عليهم السلام) را از قرآن بيان مىكنيم.
آيه عِلْمُ الْكِتابِ
خداوند در اين آيه مىفرمايد:
(وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلاً قُلْ كَفىٰ بِاللّٰهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتٰابِ)
(رعد: 43)
آنها كه كافر شدند مىگويند: «تو پيامبر نيستى». بگو: «كافى است كه خداوند و كسى كه علم كتاب [و آگاهى بر قرآن] نزد اوست، ميان من و شما گواه باشند».
ذيل اين آيه در كتابهاى حديثى شيعى، روايات بسيارى نقل شده است كه