53
فصل سوم: مرجعيت علمى امامان(عليهم السلام)
مرجعيت علمى امامان(عليهم السلام) يكى از بحثهاى كلامى و اعتقادى است. در واقع ائمه(عليهم السلام) خلفاى راستين پيامبر اسلام(ص)، مفسران قرآن، بيانكنندگان معارف و احكام الهى و حافظان و شارحان ديناند، نه دريافتكنندگان وحى؛ به عبارت ديگر، امامان(عليهم السلام) جانشينان پيامبر(ص) در توضيح و تبيين دين مىباشند؛ زيرا وحى با درگذشت پيغمبر(ص) قطع گرديد. 1 اما تبيين احكام و رفع مشكلات دين و بيان آيات قرآن تا قيامت باقى است.
بنابراين مرجعيت علمى، يكى از شئون اهلبيت(عليهم السلام) است؛ نه اينكه موقعيت آن بزرگواران تنها در همين خلاصه گردد. ازاينرو پيامبر اسلام(ص) براساس دستور پروردگار، بارها اهلبيت خود را مرجع دينى و علمى مسلمانان معرفى كرد و آنان را همسنگ قرآن قرار داد و فرمود:
«وَأَنَا تَارِكٌ فِيكُمْ ثَقَلَيْنِ أَوَّلُهُمَا كِتَابُ الله فِيهِ الهُدَى وَالنُّورُ فَخُذُوا بِكِتَابِ الله وَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَأَهْلُ بَيْتِي أُذَكِّرُكُمُ الله فِي اهلبيتي أُذَكِّرُكُمُ الله فِي