1) . نيل الاوطار، ج1، ص4.

2) . الزيدية بين الامامية و اهل السنّة، سامى الغريرى، ص565؛ نيز ر.ك: فرهنگ فرق اسلامى، ص356.

3) . الزيدية بين الامامية و اهل السنّة، صص565 -567؛ نيز ر.ك: الزيدية فى موكب التاريخ، جعفر سبحانى، صص 178-180.

4) . الفرقة الزيدية، محمد نمر مدنى، صص73و74.

5) . گروهى از آنان نصّ بر امامت اميرالمؤمنين(ع) را قبول ندارند و مدّعى واگذارى امامت به شورايى از خيار امت‌اند. (الزيدية بين الامامية واهل السنّة، ص579) و برخى ديگر، در عين تأكيد بر افضليت اميرالمؤمنين(ع)، امامت مفضول بر افضل را بلامانع مى‌دانند و قائل‌اند امام(ع) خود بدين امر راضى بود. (همان، صص 581 و 582). از اينها گذشته، فرقه‌هايى از زيديه تولّى خلفا را قبول كرده‌اند. (همان، ص584)؛ بنابراين زيديه در امور زيادى با اهل تسنن موافقت دارند. قاسم رسّى نيز كه فرقه قاسميه منسوب به اوست، درعين حال كه در قضيه فدك حق را به حضرت زهرا(عليها السلام) مى‌دهد، در تقدم خلافت خلفا نسبت به اميرالمؤمنين(ع) قائل است كه صحابه علم به استحقاق حضرت نداشته‌اند، وگرنه امر را به وى تقديم مى‌كردند؛ درغير اين صورت، اين عمل يعنى اغتصاب امامت معصيت بود و چنين معصيتى در حق علماى صحابه رخ نمى‌دهد. (الزيدية فى موكب التاريخ، صص430 و 431)، ضمن اينكه فرقه قاسميه از محبان ابوبكر و عمر تبرى نمى‌جستند. (تاريخ و عقايد زيديه، مصطفى سلطانى، ص151).