192كريم درمورد حضرت ابراهيم(ع) مى‌فرمايد: «زمانى كه شب او را پوشاند، ستاره‌اى را ديد و گفت اين پروردگار من است». اين همان اول وقت نماز مغرب است.
الف) بررسى سندى
سند چنين است: «محمد بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ بإسناده عَنْ بَكْرِ بْنِ محمد». اين روايت را صدوق، با اسناد و طريق خود، از بكر بن محمد نقل نموده است.
قبل از هر چيز بررسى طريق صدوق به بكر ضرورى است. طريق صدوق چنين است: «محمد بن الحسن بن الوليد عن محمد بن الحسن الصفار عن العباس بن معروف و احمد ابن اسحاق بن سعد و ابراهيم بن هاشم عن بكر بن محمد»
وثاقت تمام افراد اين طريق، به جز احمد بن اسحاق، ذيل بررسى سندى روايات گذشته بيان شد. احمد بن اسحاق 1 نيز به وثاقتش تصريح شده است؛ بنابراين صحت اين طريق روشن است و با توجه به وثاقت بكر بن محمد 2 روايت در زمره صحاح محسوب مى‌شود. ازاين‌رو تعبير «مصحّح» از طرف برخى فقها 3 درمورد اين روايت دقيق به نظر نمى‌رسد.
ب) بررسى دلالى
قبل از بررسى دلالت كلى روايت، ابتدا لازم است معناى «جن عليه الليل» را مشخص نماييم.
در برخى منابع لغوى اصل واژۀ «جنّ» به ستر، تستّر و موارات معنا شده 4 و به