162اجلا عبارتاند از: سعد بن عبدالله 1، على بن ابراهيم 2، محمد بن احمد بن يحيى اشعرى 3، محمد بن على بن محبوب 4 و احمد بن ادريس. 5 از اينجا معلوم مىشود كه از نظر آنها سهل مورد اعتماد بوده است، وگرنه لااقل از وى اكثار روايت نداشتند.
اشكال: صرف روايت اجلا، هر قدر هم كثير باشد، بر وثاقت مروىعنه دلالت نمىكند؛ به اين دليل كه ممكن است روايت از طريق ديگرى براى آنها ثابت شده باشد يا مثلاً از كتاب مشهورى نقل نموده باشند و واسطه را تنها براى اتصال سند ذكر كرده باشند، بدون اينكه به وثاقت وى نياز داشته باشند؛ لذا از ميان افراد جليلالقدر، برخى مانند احمد بن محمد بن خالد برقى 6 و محمد بن احمد بن يحيى اشعرى 7، از ضعفا زياد نقل روايت نمودهاند و ازقضا اين امر بر رجاليين مخفى نمانده و در ترجمه آنها ذكر شده است.
جواب: حقيقت اين است كه اگر محل نزاع در كثرت روايت اجلا مشخص شود، چهبسا بتوان وثاقت مروىعنه را اثبات نمود. محل بحث جايى است كه اولاً روايات در بيان مستحبات نيست كه احتمال تسامح در ادله سنن مطرح باشد. ثانياً موردى است كه كتاب مشهور نيست كه احتمال تشريفى بودن سند مطرح باشد و ثالثاً اجلا كسانى هستند كه يا از ضعفا نقل نمىكردند و يا نقلشان از ضعفا نادر و قليل است. بنابراين اكثار افرادى چون برقى و اشعرى مفيد فايده نخواهد بود.