152در دوران حضرت ابراهيم(ع)، ارتفاع كعبه نه ذراع (حدود 4/43 متر)، طول آن سى ذراع (14/79 متر)و عرض آن 22 ذراع (10/85 متر) بود. در آن زمان، كعبه سقف نداشت. قريش در دوره جاهليت (پنج سال پيش از بعثت) هنگامى كه كعبه بر اثر سيل خراب شد، نه ذراع ديگر بر ارتفاع آن افزود و آن را به هجده ذراع (8/87 متر) رساند و براى آن سقف ساخت. از طول آن نيز حدود شش ذراع و يك وجب (حدود سه متر) كاستند كه حِجر اسماعيل(ع) امروزى، بخشى از آن است. اين كار بدان سبب صورت گرفت كه اموال حلال آنان، براى بازسازى به اتمام رسيد و قريش مال ديگرى براى اين كار نداشت. بنابراين، طول كعبه از بنايى كه ابراهيم(ع) ساخته بود، كمتر شد.
آنگاه در داخل بيت، پايهاى پىريزى كرده، ديوار را بر آن قرار دادند كه بدينگونه حدود پنجاه سانتىمتر نيز ديوار كعبه به داخل رفت؛ همانجايى كه امروزه به «شاذروان» معروف شده و با سنگ سفيد، گرداگرد كعبه را احاطه كرده است. اطراف حِجر را نيز سنگچين كردهاند. از آن پس، طوافكنندگان از پشت آن طواف مىكنند. درِ كعبه را نيز بالاتر از زمين بردند و درِ پشتى را بستند. بناى كعبه، همينگونه بود، تا آنكه «عبداللهبن زبير»، در زمان يزيد به كعبه پناهنده شد و اين مكان مقدس، به دست عامل يزيد، «حُصَينبن نُمير» - كه بعد از «مسلمبن عقبه» و كشتار مردم مدينه (واقعه حرّه) جانشين او شده بود - به منجنيق بسته و تخريب شد.
ابن زبير پس از مرگ يزيد، كعبه را بازسازى كرد و به همان اساس