151ديده‌ها پنهان شد و از آن دوران تا زمان حضرت ابراهيم(ع) پنهان بود و تنها برخى جايگاه آن را مى‌دانستند تا آنكه خداوند مكان آن را به ابراهيم(ع) نشان داد. ( وَ إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ ...) ¹؛ «[و به خاطر آور] زمانى را كه جاى خانه [كعبه] را براى ابراهيم آماده ساختيم».

همچنين از امام صادق(ع) نقل شده است: «خداوند -عزّوجلّ- زمين را از زير كعبه تا منا گستراند؛ سپس آن را از منا به سوى عرفات گسترش داد. پس زمين، از عرفات است و عرفات از منا است و منا از كعبه است».

نام خانه خدا، هفده مرتبه در قرآن آمده است: دو بار با عنوان «كعبه»، هفت بار با عنوان «البيت»، يك بار «بيت»، دو بار «البيت الحرام»، دو بار «البيت العتيق»، يك بار «بيتك المحرم» و دو بار «بيتى». عبارت

«مسجدالحرام» نيز پانزده مرتبه ذكر شده است. به گفته ياقوت حموى در معجم البلدان: از اين رو بيت‌الله را «كعبه» ناميده‌اند كه داراى ارتفاع بوده و هر بناى مرتفع را كعبه گويند يا به روايتى چون به شكل مربع و مكعب بوده، آن را كعبه خوانده‌اند. كعبه را بيت العتيق نيز ناميده‌اند كه در يك معنا، به معناى خانه قديم است.

از امام باقر(ع) پرسيدند: «چرا كعبه را عتيق ناميدند»؟ پاسخ داد: «براى اينكه خانه‌اى آزاد و رهاشده از مالكيت مردم است كه هيچ كس مالك آن نيست؛ يعنى برخلاف خانه‌هاى ديگر كه متعلق به اشخاص است، اين خانه از هر نوع تملكى آزاد است». ²