53جلب خير و دفع ضرر مؤثر و شريك خدايند يا امور عالم به اينها به‌طور استقلال تفويض شده است، چنين فردى مبتلا به شرك در ربوبيت است.

اما شرك در الوهيت به اين معناست كه انسان غيرخدا را معبود بخواند و از او طلب حاجت نمايد؛ همان‌گونه كه برخى علماى وهابى چنين نوشته‌اند:

فانّ الرّجل لو أقرّ بما يستحق الرّب تعالى من الصّفات ونزّهه عن كل ما يتنزّه عنه وأقر بأنه وحده خالق كل شيء لم يكن موحّدا حتى يشهد أن لا إله إلا الله وحده فيقرّ بأن الله وحده هو الإله المستحق للعبادة ويلتزم بعبادة الله وحده لا شريك له والإله هو المألوه المعبود الذي يستحق العبادة وليس هو الإله بمعنى القادر على الاختراع.... ¹

اگر فردى به ربوبيت خداوند متعال و همه صفات الهى اقرار كند و او را از همه صفات ناروا منزه بداند و اقرار كند كه تنها او، خالق همه اشياء است، با اين حال چنين فردى موحد شناخته نمى‌شود تا اينكه شهادت بدهد كه جز خداى واحد، معبودى كه شايسته پرستش باشد، وجود ندارد و فقط خدا را خالصانه عبادت نمايد. «اله» به معناى معبود شايسته پرستش است؛ نه به معناى خالقى كه قدرت خلق و ايجاد دارد.

البته وهابيان در تقسيم‌بندى ديگر، شرك را به دو قسم اكبر و اصغر تقسيم نموده‌اند كه در اينجا به شرح آنها مى‌پردازيم: