27برخى از عالمان و نويسندگان وهابى توحيد را دو قسم دانستهاند: توحيد ربوبى و توحيد الوهى. مراد آنان از توحيد ربوبى، توحيد در خالقيت و اسماء و صفات است و مراد از توحيد الوهى، توحيد عبادى و انحصار و اختصاص عبادت به خدا و نفى معبوديت غيرخداست.
در تقسيم ديگرى، ابنتيميه و ابنقيّم جوزيه توحيد را دو قسم دانستهاند: توحيد در مقام اعتقاد و توحيد در مقام عمل. ابنتيميه، قسم اول را شامل اثبات يگانگى خداى خالق و انحصار تدبير عالم به او، و توحيد الوهى و توحيد ربوبى مىداند وگونه دوم را شامل نفى عبادت غيرخدا و نفى هرگونه رفتار مشركانه و تقرب به خدايان دروغين مىداند. 1
توحيد ربوبى
از نظر وهابيان، توحيد ربوبى همان توحيد در خالقيت است كه امرى فطرى است. 2 توحيد در ربوبيت به معناى اعتقاد به يگانگى خدا در خالقيت و مالكيت است؛ به طورىكه تدبير افعال همه مخلوقات در اختيار خداوند مىباشد و اوست كه زنده مىكند و مىميراند و به مخلوقات روزى مىدهد و قضا و قدر امور عالم در دست اوست. پيامبران را مىفرستد و شرايع را وضع مىنمايد و حق را براساس كلمات خود محقق مىسازد و عدل را بين بندگان برپا مىكند. به ادعاى عالمان