176رسول گرامى اسلام(ص) مبنى بر محبت غيرخدا وجود ندارد، كلام خدا و رسولش و همچنين سخن علماى بزرگ خود را تكذيب نموده‌اند.
نقد بيست و هشتم: نفى قدرت نفع و ضرر از موجودات به اذن الهى منافى توحيد است
كج‌فهمى وهابيان در بحث توسل و طلب شفاعت از انبيا و اوليا اين است كه آنان گمان مى‌كنند اگر انسان با اعتقاد به مقام برتر انبيا و اولياى الهى، تعظيم و تكريمشان كند، آنها را پرستيده است؛ درحالى‌كه ما معتقديم انبيا و اولياى الهى هر كارى را به اذن خداوند انجام مى‌دهند.
گفتنى است وهابيان معتقدند كه غيرخدا قادر به هيچ‌گونه نفع و ضررى نيست. همچنين قبول دارند كه هيچ فردى در توحيد ربوبى مشرك نيست. نتيجه اين دو سخن اين خواهد بود كه معتقدان به توحيد ربوبى، هيچ موجودى را مستقل و شريك در ربوبيت نمى‌دانند. بنابراين چون وهابيان مدعى‌اند همه مردم از ابتداى خلقت تاكنون توحيد ربوبى را قبول داشته‌اند، نبايد اثرى براى فعل شيعيان در توسل به انبيا و اوليا قائل باشند. بلكه بايد تنها اين كارها را بى‌تأثير و لغو بنامند؛ نه اينكه اين اعمال را نشانه شرك بدانند.
نقد بيست و نهم: تناقض در تطبيق حكم كفر و شرك بر افراد
اگر وهابيان معتقدند كه حقيقت ايمان و باور به يگانگى خدا، افزون بر اقرار زبانى، بايد همراه تصديق قلبى باشد، ناچار بايد بپذيرند كسى جز خدا نمى‌تواند از تصديق قلبى و از قلب انسان‌ها باخبر باشد. بنابراين وهابيان حق ندارند ديگر مسلمانان را كه شهادتين را ظاهراً به زبان مى‌آورند و اقرار به يگانگى خدا و رسالت حضرت محمد(ص) دارند را كافر و مشرك بنامند.