17
فصل اول: كليات
تبيين مسئله
موضوع اصلى پژوهش حاضر، بررسى مفهوم توحيد عبادى و شرك از ديدگاه شيعه و وهابيت و تطبيق اين دو ديدگاه بر قرآن و روايات است. از زمان پيدايش مباحث كلامى ميان متكلمان اسلامى، اعم از خوارج، اشاعره، معتزله و اماميه، بحث درباره حقيقت توحيد و شرك و مرز اين دو مطرح بوده است.
وهابيان براساس مبانى و ديدگاههاى خاص خود، تفسيرى بدعتآميز درباره برخى از تعاليم اسلام به ويژه توحيد ربوبى و توحيد عبادى ارائه مىكنند و براساس آن بسيارى از اعتقادات و اعمال عبادى مسلمانان را مصداق شرك در عبادت و بدعت مىدانند.
«ابن تيميه» و «محمدبن عبدالوهاب» و پيروان اين دو معتقدند كه شفاعت، توسل و استغاثه به پيامبران و اولياى الهى، عبادت غيرخدا و شرك است و حكم اسلام درباره مشرك، قتل است؛ درحالىكه ساير مسلمانان اين باورها را منافى با توحيد عبادى نمىدانند. بلكه معتقدند