146استغفار از آنان نه تنها معقول است، بلكه به سفارش خود قرآن است؛ چراكه خداوند مىفرمايد:
(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً) (نساء: 64)
اگر اين مخالفان هنگامى كه به خود ستم مىكردند [و فرمانهاى خدا را زير پا مىگذاردند] نزد تو مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند.
همچنين وقتى فرزندان حضرت يعقوب از او خواستند كه برايشان دعا و استغفار كند، چنين گفت: (سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ ) (يوسف: 98). بايد توجه داشت كه درخواست حاجت از غيرخداوند همراه با اعتقاد استقلال در تأثير، شرك است؛ نه مطلق خواستن و توجه كردن؛ زيرا خداوند متعال در قرآن كريم به صراحت سخن از واسطه به ميان آورده و مردم را به طلب كردن و واسطه قرار دادن دعوت كرده است؛ چنانكه مىفرمايد:
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ ...) (مائده: 35)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! از [مخالفت فرمان] خدا بپرهيزيد و وسيلهاى براى تقرب به او بجوييد.
هيچمسلمانى، اين واسطه را شايسته پرستش نمىداند؛ چراكه براساس برهانى عقلى، هر موجودى غيرخدا مخلوق است. در ضمن پرستش غير، با توحيد ربوبى و عبادى منافات دارد و نشانه بطلان عبادت خداى متعال است؛ چون شرط عبادت حقيقى و شايسته مقام الوهى و ربوبى خدا،