136بىشك، اعتقاد به خدايى جز الله يا اعتقاد به ربوبيت، خالقيت و عبوديت براى غيرخدا، موجب شرك و خروج از اسلام است.
همانگونه كه اشاره شد شيعه در هيچيك از ابعاد توحيد و شئون خداوندى، مشرك نمىباشد. اما وهابيان براى اينكه شيعه را مشرك بنامند، معيار و تعريف ديگرى از شرك ارائه كردهاند تا بتوانند افعال شيعيان را شبيه افعال مشركان بشمارند.
لازمه چنين معيار و تعريفى از شرك و عبادت، انكار بسيارى از آموزههاى دين و سنت قولى و فعلى پيامبر(ص) و سيره انبيا و صالحان است. همچنين لازمهاش اين است كه خداوند در برخى موارد، شرك را مجاز بداند و به آن امر نموده باشد.
ملاكها و معيارهاى شرك عبادى از نظر وهابيان
1. مطلق خضوع براى غيرخدا
يكى از ملاكهاى اصلى وهابيان كه براساس آن، حكم به شركآميز بودن اعمال مسلمانان مىكنند، اين است كه عبادت را به معناى مطلق خضوع مىدانند و معتقدند هرگونه خضوع، تعظيم و احترام غيرخدا شرك است.
نقد: حق آن است كه معناى دقيق و شرعى عبادت، مطلق خضوع نيست. بلكه اگر خضوع همراه با اعتقاد به الوهيت و ربوبيت غيرخدا باشد، شرك است. 1