95يكى از فلسفه‌هاى احرام را «رياضت» دانسته‌اند. محرمات احرام چند نوع هستند؛ يك نوع آن رياضت دادن نفس است به تقوا؛ چنان‌كه حضرت على(ع) مى‌فرمايد:
وَاِنَّما هِى نَفْسى أَرُوضُها بِالتَّقوى لِتَأتِىَ آمِنَةً يَوْمَ الخَوفِ الأكْبَرِ وَتَثْبُتَ عَلى جَوانِبِ المَزْلَقِ. 1
من نفس خود را با پرهيزكارى مى‌پرورانم تا در قيامت كه هراسناك‌ترين روزهاست، در امان و در لغزش‌گاه‌هاى آن ثابت قدم باشد.
در حج، حس مقاومت انسان در برابر كارهايى كه در احرام تحريم شده است، تقويت مى‌شود؛ كارهايى مانند صيد، مباشرت با زن، اذيت وآزار حيوان‌ها و حتى تحمل اذيت آنها، بوى خوش، نگاه در آينه، لباس دوخته، زينت، دروغ پردازى و ناسزاگويى و جدال... . احرام به انسان قدرت مقاومت در برابر ميل جنسى، ترك استظلال و نازپروردگى را مى‌دهد. 2
اگر چه برخى كارها مانند آميزش با همسر، خوردن برخى غذاها و استفاده از عطرها حلال است، ولى انسان با انتخاب خود، همه اين كارها را براى مدتى كوتاه حرام و با اين كار، با خواسته‌هاى نفس خود مخالفت مى‌كند. همچنين براى مخالفت با فزون‌طلبى‌هاى نفس و صرف نظر كردن از برخى نعمت‌هاى حلال، اموال خود را در مسير حج مصرف مى‌كند تا نفس خود را رياضت دهد. آموزه‌هاى اسلام به اين‌گونه رياضت، سفارش كرده است.