74خواهد داشت، و روز قيامت او را نابينا محشور مى‌كنيم. مى‌گويد: پروردگارا! چرا مرا نابينا محشور كردى؟! من كه بينا بودم! مى‌فرمايد: همان‌گونه كه آيات ما براى تو آمد و تو آنها را فراموش كردى، همان‌طور امروز تو فراموش خواهى شد.
بنابراين، حج‌گزارى كه خداى سبحان را به ياد مى‌آورد، به چيزى بينا مى‌شود كه ديگران از ديدن و شهود آن عاجزند. ازاين‌رو همت و درخواست اين دو گروه نيز متفاوت است. خداوند در قرآن كريم نتيجه ذكر در حج و پيامد پس از آن را اين‌گونه بيان مى فرمايد: ( فَإِذٰا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفٰاتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ )؛ «هنگامى كه از عرفات كوچ كرديد، خدا را نزد مشعرالحرام ياد كنيد». (بقره: 198)
حركت حج بايد با ياد خدا و ذكر او آغاز شود و پس از حج نيز بايد نام و ياد خدا در دل و جان حاجى پررنگ باشد؛ چنان كه در قرآن آمده است:
(فَإِذٰا قَضَيْتُمْ مَنٰاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَذِكْرِكُمْ آبٰاءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً) (بقره : 200)
و هنگامى كه مناسك [حج] خود را انجام داديد، خدا را ياد كنيد؛ مانند يادآورى شما از پدرانتان [آن‌گونه كه رسم آن زمان بود]؛ بلكه از آن هم بيشتر.
در ادامه آيات قرآن، به نتيجه غفلت از ياد خدا اشاره شده است؛ كسانى كه فقط در پى عنوان و نامند و براى سياحت، تجارت، شهرت و مانند آن به حج مى‌روند و مطلوبشان خود دنياست:
(فَمِنَ النّٰاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنٰا آتِنٰا فِي الدُّنْيٰا وَ مٰا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاٰقٍ ) (بقره : 200)