2) 1- فِيهَا الْأَمِينُ وَيَنْطِقُ فِيهَا الرُّوَيْبِضَةُ» قِيلَ: وَمَا الرُّوَيْبِضَةُ؟ قَالَ: «الرَّجُلُ التَّافِهُ فِي أَمْرِ الْعَامَّةِ» [شرح محمدفؤاد عبدالباقي] [ش - (سنوات خداعات) الخداع المكر والحيله. وإضافة الخداعات إلى السنوات مجازية. والمراد أهل السنوات وقال في النهايه سنون خداعة أي تكثر فيها لأمطار و يقل الريع فذلك خداعها لأنها تطمعهم في الخصب بالمطر ثم تخلف و قيل الخداعة القليلة المطر من خدع الريق إذا جف. (الرويبضة) تصغير رابضة و هو العاجز الذي ربض عن معالي الأمور و قعد عن طلبها و تاؤه للمبالغة. (في أمر العامة) متعلق به ينطق.] [حكم الألبانى] صحيح؛ «پيامبر(ص) فرمود: بر مردم ساليانى پرفريب خواهد آمد. دروغگو در آن سال‌ها تصديق مى‌شود و راستگو تكذيب مى‌گردد. به خائن اعتماد مى‌شود و امين خائن شمرده مى‌شود و رويبضة در آن زمان سخن مى‌گويد. گفته شد: رويبضه چيست؟ فرمود: مرد پست و حقيرى كه درباره جامعه و اجتماع سخن مى‌گويد». محمد فؤاد عبدالباقى در شرح خود آورده است: «سنوات خداعات». خداع يعنى مكر و حيله و نسبت دادن خداعات به سالها مجاز است و منظور اهل آن سالها است و در كتاب نهايه گفته است: «سنون خداعه»؛ يعنى باران در آن زياد مى‌شود و رشد و نمو كم مى‌شود و اين حيله آن است؛ زيرا آنها را با باران به طمع رويش فراوان مى‌اندازد. سپس خلاف آن را انجام مى‌دهد و نيز گفته شده خداعة يعنى كم‌باران، از خدع الريق (آب دهان) وقتى خشك شد». رويبضه تصغير (كوچك) رابضه است و او عاجز است؛ كسى كه ازكارهاى مهم و ارزشمند عاجز است و به‌دنبال طلب آن نمى‌رود و تاء در آخر آن براى مبالغه است. تعبير (در امر جامعه)، متعلق فعل ينطق است. الغيبة نعمانى، ص278: «عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ سَمِعْتُ عَلِيّاً(ع) يَقُولُ إِنَّ بَيْنَ يَدَيِ الْقَائِمِ سِنِينَ خَدَّاعَةً يُكَذَّبُ فِيهَا الصَّادِقُ وَ يُصَدَّقُ فِيهَا الْكَاذِبُ وَ يُقَرَّبُ فِيهَا الْمَاحِلُ وَ فِي حَدِيثٍ وَ يَنْطِقُ فِيهَا الرُّوَيْبِضَةُ فَقُلْتُ وَ مَا الرُّوَيْبِضَةُ وَ مَا الْمَاحِلُ قَالَ أَوَ مَا تَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ قَوْلَهُ (وَ هُوَ شَدِيدُ الْمِحٰالِ) قَالَ يُرِيدُ الْمَكْرَ فَقُلْتُ وَ مَا الْمَاحِلُ قَالَ يُرِيدُ الْمَكَّارَ»؛ «اصبغ بن نباته مى‌گويد از حضرت على(ع) شنيدم كه فرمود: نزديك زمان ظهور قائم، سال‌هاى خدعه و نيرنگ است. راستگو در آن زمان تكذيب مى‌شود و دروغگو تصديق مى‌گردد و ماحل تقرب مى‌يابد و در حديثى آمده و رويبضه در آن زمان سخن مى‌گويد. عرض كردم: رويبضه و ماحل چيست؟ فرمود: آيا قرآن نمى‌خوانيد كه خداوند مى‌فرمايد: (وَ هُوَ شَدِيدُ الْمِحٰالِ) . فرمود: منظور خداوند مكر و حيله است. عرض كردم: ماحل يعنى چه؟ فرمود: يعنى بسيار حيله‌گر».