82مراد از واژه «امام» در اين روايت يا مطلق حاكم است 1 و يا به قرينه حكم و موضوع، تنها حاكم عادل مراد است؛ حال چه امام معصوم باشد و چه غير ايشان. 2
ممكن است گفته شود، اگر مراد از «امام» در اين روايت امام معصوم(ع) باشد، با توجه به حكم ايشان به ثبوت هلال با شهادت دو شاهد به رؤيت ماه در سى روز گذشته، گويا امام نماز عيد نخوانده و روزه حرام گرفته است؟ مگر ملائكه در شب قدر بر امام معصوم(ع) نازل نمى‌شوند؟ پس چرا امام با توجه به شب قدر روز عيد را تشخيص نداده است؟ اين مطلب با عصمت امام منافات دارد.
در پاسخ بايد گفت: اين روايت در مقام بيان يك قاعده كلى است و نمى‌گويد كه امام معصوم(ع) چنين كارى كرده است و تنها فرض آن را بيان كرده است؛ به فرض اگر اتفاق بيفتد، امام قطعاً شب قدر را مى‌دانسته و روز عيد هم روزه‌اش را خورده و نمازش را هم خوانده است، ولى وظيفه‌اى نسبت به مردم نداشته، تا اينكه دو شاهد شهادت دهند و امام اعلان كند و نماز را هم دوباره با مردم اعاده كند.
اصولاً از آنجا كه امام معصوم (ع) براى امام معصوم ديگر تكليف معين نمى‌كند و قرينه‌اى براى تقييد واژه «امام» در روايت، به امام معصوم (ع) نيامده است و اطلاق و استعمال واژه «امام» در روايات ديگر بر حُكّام جور، سبب مى‌شود كه مراد از «امام» در اين روايت، امام معصوم (ع) نباشد؛ هرچند برخى 3 آن را بر امام معصوم (ع) حمل كرده‌اند.