1) . البته بعضى (الحدائق الناضرة، ج13، ص260) روايت را معرض عنه اصحاب دانسته‌اند؛ چه اينكه در ذيل آن آمده كه اگر دو شاهد بعد از ظهر شهادت دهند امام عليه السلام دستور مى‌دهد كه مردم روزه را بخورند و نماز عيد را فردا بخوانند و حال آنكه اجماع شيعه بر اين است كه نماز عيد قضا ندارد. منتها اعراض اصحاب ثابت نيست، چون فتاواى همه فقها به دست ما نرسيده، به ويژه اينكه ابن جنيد، (مختلف الشيعه، ج2، ص267) و ظاهر كلينى (الكافى، ج4، ص169، ح1) و صدوق (كتاب من لا يحضره الفقيه، ج2، ص168) كه روايتى در اين باب آورده اند آنست كه قضا را قبول دارند. و اگر هم همه فقها بگويند قضا ندارد معلوم نيست از باب اعراض از روايت باشد، بلكه به احتمال قوى به خاطر ترجيح بين روايات اقامه نماز عيد بوده و موافقت عامه و امثال آن باعث چنين ترجيحى شده است. و اصولا با كمى دقت روشن است تعارضى بين دو دسته وجود ندارد تا مرجحات مطرح شود؛ بلكه مورد دو دسته متفاوت است. رواياتى كه مى‌گويند نماز عيد قضا ندارد (وسائل الشيعه، ج7، ص473) مخصوص جايى است كه شخص عمداً نماز عيد را ترك كرده ولى بقيه (امام و مأمومين ديگر) نماز عيد را خوانده اند؛ ولى روايت محمد بن قيس مى‌گويد اگر بعد از زوال خورشيد، عيد ثابت شود، چون هيچ كس نماز نخوانده نماز عيد به فردا مى‌افتد.

2) . تهذيب الاحكام، ج4، ص317.