97علامه طباطبايى درباره گروهى كه شفاعت در مورد آنها جريان مىيابد با استناد به آيات قرآنى 1 اثبات مىكند كه تنها آن گروه از اصحاب يمين كه گناهان كبيرهشان تا قيامت باقى مانده و با توبه يا اعمال صالح از ميان نرفته است، مشمول شفاعت هستند. 2
علاوه بر آنچه علامه طباطبايى از آيه ياد شده استفاده كرده است، مىتوان مطالبى را به صراحت يا بهطور تلويحى از آن نتيجه گرفت:
يك - اصحاب يمين هنگام اين گفتوگو در بهشت مستقر هستند و در گروى اعمال خويش قرار ندارند.
دو- از گفتوگويى كه ميان بهشتيان و اهل دوزخ رخ داده مىتوان دريافت كه وجود چنين اوصافى مانع از بهرهبردارى اين گروه از شفاعت شفيعان الهى شده است.
سه - چنين صفاتى در افرادى كه با شفاعت شفيعان به بهشت وارد شدهاند وجود نداشته است.
چهار - از اين آيه حتى بهطور تلويحى مىتوان استفاده كرد كه اصحاب يمين و بهشتيان بعضاً گناهانى داشتهاند نه آنكه اصلاً در رهن نبوده باشند. ايشان بر خلاف مقربين مؤمنانى هستند كه به مدد شفاعت از رهن خارج شدهاند. اين گروه از مؤمنان گناهكار كه به واسطه گناهان خود در رهن بودهاند هم اكنون به بركت شفاعت از آن رهن بيرون مىآيند. در مقابل اين گروه اصحاب الشمال قرار دارند كه هم بدهكار بودهاند و هم به جهت آنكه شرط شفاعت را واجد نبودهاند هميشه در بدهكارى ماندهاند. 3