77هدايت فرد ديگرى مىشود، همين رابطه رهبرى و پيروى ميان آن دو در قيامت متجلى مىشود و به صورت عينى ظهور مىكند. در مقابل اگر كسى گروهى را اغوا نمايد در قيامت با همان گمراهان محشور مىشود و پيش از آنها وارد جهنم مىگردد. علامه طباطبايى در توضيح آيه ياد شده بر آن است كه اهل ضلال هيچگاه از اوليائشان جدا نمىشوند و در قيامت نيز گمراهان به اتفاق پيشوايان خود فرا خوانده مىشوند. 1يكى از بهترين آياتى كه درباره تجسم رهبرى در آخرت مورد استناد علامه طباطبايى است آيه يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النّٰارَ (هود: 98) مىباشد. 2
از نظر استاد مطهرى مطابق اين آيه، فرعون كه در دنيا پيشواى گمراهان ديگر بوده است در جهان ديگر نيز به عنوان امام آنها مجسم مىشود. او در دنيا موجب ضلالت آنها بوده و در آخرت واسطه رسانيدن آنها به آتش. در اين آيه علاوه بر مقدم بودن ورود فرعون به جهنم نسبت به فرعونيان، فرعون را واسطه وارد شدن آنها به آتش دانسته است. البته شفيع و واسطه بودن او در بردن قوم به دوزخ، تجسم واسطه بودن او در دنيا براى گمراه شدن قوم خود مىباشد. 3 از آنجايى كه در شفاعت رهبرى، عمل انسان عامل اساسى نجات از دوزخ يا محروميت از بهشت مىباشد و بر اساس نوع عمل او و رهبرى كه خود به اختيار خود برگزيده سرنوشت او معلوم مىشود، به پيشنهاد استاد مطهرى مىتوان اين شفاعت را شفاعت عمل ناميد. 4
از ظاهر عبارات استاد مطهرى چنين برمىآيد كه شفاعت رهبرى از آن نوع