220 اشكال سوم: مخالفين شفاعت معتقدند آيات قرآن كريم دلالت صريح ندارد بر اينكه شفاعت، را كيفرى كه روز قيامت و بعد از ثبوت جرم بر مجرمين ثابت مى‌شود برمى‌دارد، بلكه معناى شفاعت انبيا اين است كه انبيا، شفيعان مؤمنين هستند چون در رشد و هدايت و برخوردارى آنها از سعادت دخالت دارند.

در پاسخ بايد گفت معناى مزبور يكى از مصاديق شفاعت است و شفاعت منحصر به اين مورد خاص نيست. چنانچه آيه 48 سوره نساء نيز مؤيد اين مطلب است: إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ مٰا دُونَ ذٰلِكَ لِمَنْ يَشٰاءُ . ¹

اشكال چهارم: اين اشكال مبنى بر اين است كه شفاعت نه تنها با توحيد در پرستش ناسازگار است بلكه با توحيد ذاتى نيز سازگار نيست. زيرا لازمه اعتقاد به شفاعت اين است كه رحمت شفيع از رحمت خدا وسيع‌تر باشد، زيرا مفروض اين است كه اگر شفاعت نباشد خداوند متعال گنهكار را عذاب مى‌كند. ²

پاسخ اشكال فوق اين است كه شفاعت با توحيد عبادى و ذاتى هيچ منافاتى ندارد، زيرا رحمت شفيع جز پرتوى از رحمت خداوند متعال نيست و انبعاث شفاعت و رحمت از ناحيه پروردگار است. ³

منابع

1. آذرنوش، آذرتاش. فرهنگ معاصر عربى به فارسى. تهران: 1379ش.

2. بخارى، محمد بن اسماعيل. صحيح البخارى. بيت الافكار الدولية، 1419 ق.

3. جمال‌الدين محمد بن مكرم. لسان العرب. دار بيروت و دار صادر، 1388 ق، 15 ج.