217
اختلاف فرقههاى مسلمين در باب شفاعت
معتزله عقيده دارند كه شفاعت تنها موجب ازدياد پاداش نيكوكاران و توبهكنندگان است و به حال گنهكاران تأثيرى ندارد. اين فرقه معتقدند كه هر كس بدون توبه بميرد امكان مغفرت و شفاعت دربارهاش نيست. 1
شيعيان با توجه به آنچه در مباحث قبلى بيان گرديد، شفاعت را مربوط به اهل كبائر از مؤمنين مىدانند و اين همان چيزى است كه از گفتار معصومين عليهم السلام به دست مىآيد، چنانكه امام صادق (ع) فرمودند: « اذا كَانَ يَومُ القيامةِ نَشْفَعُ فِى المذُنِبِ مِنْ شِيعَتِنا فَأمَّا المُحسِنونَ فَقَدْ نَجَاهُم اللهُ ». 2
اشاعره با توجه به آنچه در بحث عدل به آن معتقدند مىگويند آنچه خداوند انجام دهد عين عدل است؛ حتى اگر خداوند مطيعان را كيفر و عاصيان را پاداش دهد اين امر عين عدل است. 3
فرقه وعيديه (كسانى كه به خلود مرتكبان كبيره در جهنم اعتقاد دارند) هم مانند معتزله شفاعت را زياد كردن پاداش مؤمنينى كه مستحق ثواب و پاداش هستند مىدانند.
تفضيليه (كسانى كه به خلود اصحاب كبائر در آتش اعتقاد ندارند) گفتهاند: شفاعت براى فاسقين از اين امت است و نتيجهاش آن است كه عذاب را از آنان برمىدارد.
وعيديّه كه منكر شفاعت درباره گناهكاران هستند براى اثبات مدعاى خود، آياتى از قرآن را به عنوان دليل آوردهاند. نخست به اين آيه استناد كردهاند: مٰا لِلظّٰالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لاٰ شَفِيعٍ يُطٰاعُ (غافر: 18).