188شفاعت است؛ چراكه فرمود: إِلاّٰ بِإِذْنِهِ و اين استثنا دليل بر اين است كه به اذن خداى متعال براى انبيا و صالحين اجازه شفاعت خواهد بود. ¹

3. ابومحمد حسين بن مسعود بغوى (م 516 ق)

بغوى در تفسير آيه 48 بقره مى‌نويسد: وَ لاٰ يُقْبَلُ مِنْهٰا شَفٰاعَةٌ يعنى در حق كافر شفاعت پذيرفته نمى‌شود. ² و در ذيل آيه 254 «بقره» مى‌گويد: وَ لاٰ شَفٰاعَةٌ مگر به اذن خدا. ³ وى ذيل آيه 51 سوره «انعام» كه خداى متعال شفيعى غير از خود را نفى كرده مى‌فرمايد: لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَ لاٰ شَفِيعٌ مى‌نويسد: «و همانا خداوند در اين آيه شفاعت را براى غير خود نفى كرد با اينكه انبياء و اوليا نيز شفاعت مى‌كنند؛ زيرا ايشان شفاعت نمى‌كنند، مگر به اذن خداى متعال.» ⁴ از اين بيان به وضوح مشخص مى‌شود كه وى آيات همراه با استثنارا مثبت شفاعت مى‌شمارد.

4. رشيدالدين ميبدى (م 520 ق)

ميبدى آيات نافى شفاعت را درباره مشركان و كافران دانسته و آيات همراه با استثنا را مثبت شفاعت مى‌داند. وى در تفسير آيه 255 سوره «بقره» مى‌نويسد: مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ چون كافران قريش گفتند بتان را كه هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ اينان شفيعان ما هستند به نزديك الله، رب العالمين گفت: مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ كيست آن‌كس كه شفاعت كند به نزديك الله، مگر به دستور الله؟ همان است كه جاى ديگر گفت: وَ لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ عِنْدَهُ إِلاّٰ لِمَنْ أَذِنَ لَهُ و قال لاٰ تَنْفَعُ الشَّفٰاعَةُ إِلاّٰ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ