170او در تفسير آيه:

سَوٰاءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْ (توبه: 80)

براى آنان يكسان است، چه برايشان آمرزش بخواهى چه آمرزش نخواهى، خدا هرگز بر ايشان نخواهد بخشود.

بيان مى‌كند كه شفاعت در آخرت، بدون داشتن ايمان هيچ سودى ندارد و به همين دليل خداوند پيامبر را نهى كرده كه براى عمو و پدرش و بقيه كفار استغفار كند. ¹

اما مبناى اين سخن غلط است، زيرا يكى از شرايط انبيا منزه بودن آنان از پستى رذالت پدران و نياكان و آلودگى مادران است و اگر در اين مورد نقص و كاستى وجود داشته باشد، منزلت نبى از دل‌ها رخت برمى‌بندد. ² بنابراين، پدر هيچ يك از انبيا كافر نبوده است، چه رسد به حضرت محمد (ص) كه خاتم انبيا و سيد مرسلين است.

ابن تيميه در جايى ديگر مى‌گويد: «اعتقاد به برترى اهل بيت رسول‌خدا (ص) از تفكرات عصر جاهليت است كه در آن عصر خانواده سران و رؤساى قبيله را بر ديگران مقدم مى‌داشتند.» ³ پس به نظر ابن تيميه، اينكه خداوند اهل بيت پيامبر را برگزيد و ايشان را پيشوايان پس از پيامبر قرار داد و به آنها منزلتى والا بخشيد، يا اين همه رواياتى كه در سنت پاك پيامبر (ص) در حق ايشان آمده، همه از آثار به جا مانده از جاهليت و مقدم داشتن خاندان رؤساى قبايل است.

با توجه به تمام مباحث مطرح شده، مى‌توان چنين نتيجه گرفت كه اصل ادعاى