117ملاصدرا در تبيين هرچه بيشتر شفاعت، با اشاره به دو معناى مذكور، مىگويد: «شفاعت عبارت است از اينكه كسى براى كس ديگرى طلب بخشش چيزى را بكند و يا براى او چيزى بخواهد. و به معناى وسيله و اتصال و نزديكى است. و اصل آن از «شفع» مىباشد كه ضد «وتر» است. گويا كه مشفوع تنها بوده و شفيع با ضمّ كردن خود به او، وى را جفت كرده است» (21، ص315).
ب) معناى اصطلاحى
با مراجعه به آثار ملاصدرا، به دو مفهوم از شفاعت برمىخوريم كه در معناى اول، براى مفهوم «وساطت براى تابش نور الهى» به كار مىرود و شامل همه انسانها، حتى انبيا و اوليا مىشود (22، ص366)؛ اما در معناى دوم، براى مفهوم «وساطت براى دفع مضارّ و اسقاط عقاب» استفاده مىشود كه تنها مؤمنين صاحب گناهان كبيره را شامل مىگردد (29، ص804).
4. دامنه شفاعت
ملاصدرا دامنه تأثير شفاعت به معناى عام را وسيع دانسته و آن را منحصر و محدود به اين جهان نكرده است. وى معتقد است كه شفاعت مختص اين جهان نيست و در هر دو جهان، اعم از جهان مادى و جهان آخرت، مؤثر واقع شده و انسانها از آن بهرهمند مىگردند. ملاصدرا در تبيين هرچه بيشتر اين نظر مىگويد: عوام بر اثر خدمت به اهل يقين و مصاحبت با آنان، از شفاعت آنان در اين دنيا نصيب گيرند و در روز قيامت هم در ظلّ حمايت شفاعت ايشان مشفوع گردند ... كه هر كس به قومى شباهت جويد، از آنان شمرده شود و هر كس چيزى را دوست داشته باشد، با آن محشور گردد (16، ص34).
او شفيع است اين جهان و آن جهان
(39، ص543)