93و در ضمن زيارت به پيامبر (ص) چنين مىگويد: «جئتُك يا رسولَ الله مستغفراً تائباً من ذنوبى، مستشفعاً بك إلى ربّى و ربّك ليغفرَ لى» 1؛ پيش تو آمدهام اى رسولخدا با حال استغفار و توبه از گناهانم در حالى كه شما را شفيع قرار مىدهم در پيشگاه پروردگارم و پروردگارت تا مرا ببخشد.
2. تكامل، خودسازى، الگوگيرى و اسوه پذيرى
غالباً زائر به زيارت كسى مىرود كه معتقد به كرامت و بزرگى اوست. به طور طبيعى او را دوست داشته و به عنوان يك انسان نمونه و اسوه پذيرفته است. چنين انسانى در بالاترين مرحله حضرت رسولاكرم (ص) مىباشد: (لَقَدْ كٰانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللّٰهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ) 2و سپس اهلبيت مطهر او و ساير اوليا و امامزادگان و علما و صالحان.
زائر با در نظر گرفتن شخصيت روحانى و والاى اين افراد و جنبههاى مثبت و سازندۀ اين بزرگان، به طورطبيعى آنها را الگو و اسوه قرار مىدهد و سعى مىكند براى تكامل و خود سازى، صفات والاى آنها را در خود ايجاد كند. بنابراين زيارت در تكامل و خودسازى و پذيرش الگو و اسوه، اثر مثبت و سازنده دارد.
3. زنده نگه داشتن اهداف و افكار
با زيارت انسانهاى بزرگ و برگزيده و بزرگداشت اهداف عالى و سازندۀ آنها يادشان زنده مىماند، و اهداف و آرمانهاى آنها زبان به زبان