126اكنون در اين مجال برآنيم كه نخست به دلايل و مستندات حرمت زيارت نبى اعظم (ص) بپردازيم، سپس از بُعد فقه سياسى، آن را مورد تجزيه و تحليل قرار دهيم و در ادامه، اشارهاى به فلسفۀ سياسى زيارتِ آن حضرت داشته باشيم.
1. فتواى سياسى وهابيت درباره زيارت پيامبر اعظم (ص) و مستندات آن
محمد بن عبدالوهاب، سرشاخه فرقۀ وهابيت معتقد است: «تسنّ زيارة النبي (ص) الا انه لايشد الرحل الا لزيارة المسجد و الصلاة فيه». 1طبق اين فتوا، اگر چه زيارت پيامبر (ص) موافق سنت و مورد پذيرش است، ولى از بار سفر بستن براى اين هدف، نهى شده است.
عبدالعزيز بن باز، مفتى بزرگ وهابيت، كه اخيراً از دنيا رفت، روايات وارده در باب «فضيلت زيارت پيامبر» را مردود شمرده 2 و فتوا مىدهد:
يجوز للمسلم أن يسافر إلي المدينة المنوّرة للصلاة في المسجد النبوي، بل يستحب و لا يجوز له أن يسافر إلي المدينة من أجل زيارة قبر النبي (ص) أو قبور اخري. 3
طبق اين رأى فقهى، سفر به هدف اقامه نماز در مسجد پيامبر (ص) جايز و مستحب است، ليكن براى زيارت آن حضرت يا زيارت امامان بقيع عليهم السلام يا حمزۀ سيدالشهدا عليه السلام و... ممنوع و نامشروع است! بن باز،