125
فقه و فلسفة سياسى زيارت پيامبر اعظم (ص) 1
مقدمه
وهابيت، كه فتاوا و عقايد شاذّ آنها مشهور است، در مورد زيارت نبى اعظم (ص) ، به پيروى از ابنتيميه (متوفاى 728 ق) فتوايى صادر كردهاند كه علىرغم ظاهر آن، از ابعاد سياسى - اجتماعىاش نمىتوان غافل شد. بر اساس رأى فقهى وهابيت، بار سفر بستن و شَدّ رِحال به قصد زيارت مضجع نورانى پيامبر اكرم (ص) حرام است و از مصاديق سفرِ معصيت شمرده مىشود كه مسافر بايد نماز خود را در آن تمام بخواند. اين فتوا؛ مانند ديگر آراى شاذ و برخلاف اجماع ابن تيميه، اگر چه در عصر خود، با واكنش تند جهان اسلام روبهرو شد و توسط عالمان بزرگ مسلمان به فراموشى سپرده شد، ليكن پس از چند قرن، محمد بن عبدالوهاب (م1115 ق) دوباره آن را نبش قبر كرد و با حاكميت سياسى انديشههاى وهابيت بر حجاز، رواج و رونق يافت.