66 زان كه هر روز بامداد پگاه

كودكان را فكندى اندر راه
آمدى از ميان شهر برون
ديده از ظلم ظالمان پر خون
بر ره كربلا با ستادى
بركشيدى ز درد، فريادى
گفتى اطفال را همى بوييد
وين نكو باد را همى بوييد
پيشتر زانكه در شود در شهر
برگزيد از نسيم مشهد بهر
شور از هر دماغى آلوده
باد چون گشت شهر پيموده
حظ از اين باد، جمله برداريد
سوى نااهل و خصم مگذاريد
من غلام زنى كه از صد مرد
بگذرد روز بار و بردا برد
قدر مير حسين ¹بشناسد
از جفاهاى خصم نهراسد ²

علامه بزرگوار «مولى محمدحسن قزوينى» مى‌نويسد: بدان كه نفوس قدسيه، به‌ويژه نفوس امامانى كه از هر گونه خطا و گناهى معصوم مى‌باشند، آن‌گاه كه از بدن‌هايشان جدا مى‌شوند و به عالم قدس و مجردات، متصل مى‌شوند، نسبت به اين جهان، غلبه و احاطه دارند و مى‌توانند در عالم دنيا تصرف نمايند، همان‌گونه كه در زمان حياتشان نيز اين‌گونه بودند. بنابراين شكى نيست كه بر زوارشان و آنها كه به ديدار بارگاه ملكوتيشان مى‌شتابند، اطلاع و آگاهى دارند. بنابراين آنها (أَحْيٰاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ* فَرِحِينَ بِمٰا آتٰاهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهِ)؛ «زنده‌اند كه نزد پروردگارشان روزى داده مى‌شوند بر آنچه خدا از فضل خود بر آنان داده است شادمانند». (آل‌عمران: 169 و 170)

و اين امر، موجب وزيدن نسيم‌هاى الطاف آنها و تابيدن انوار آنان بر زائران