57«سبكى» نيز در «شفاء السقام» مىنويسد:
آنها كه به زيارت پيامبران مىشتابند و به آنها توجه مىكنند و از آنها درخواست شفاعت مىنمايند، مؤمنان حقيقى هستند. اگرچه گرفتارى و اندوه، همه انسانها، چه كفّار و چه مؤمنين را شامل مىشود و دربر مىگيرد، اينكه تنها مؤمنان به زيارت پيامبران مىروند و از آنها درخواست شفاعت و زدودن اندوه و گرفتارى خويش مىنمايند، با دو موضوع تناسب دارد: اول اينكه آنها از گوهر ايمان برخوردار مىباشند و همين امر، آنها را به زيارت پيامبران و درخواست شفاعت از آنها مىكشاند.
دوم اينكه از اين مكان (زيارتگاههاى پيامبران) به آنها خير مىرسد و آن اينكه تنها آنها هستند كه مورد شفاعت پيامبران قرار مىگيرند. اما كفّار، از اين شفاعت، محروم مىباشند.
بارى مردمان به پيامبران متوسل مىشوند؛ چون آنها را از خودشان به خداوند نزديكتر مىدانند. 1
ناصرخسرو در سفرنامه خويش از قبور تعدادى از پيامبران، كه داراى زيارتگاه و مورد توجه مردم بودهاند، ياد كرده است.
وى در مسير سفر خويش بهسوى بيتالمقدس، به شهر ساحلى «عكّا» مىرسد. عكا براى ناصرخسرو توقفگاه جالب و هيجانانگيزى است؛ چون در آنجا «كوهى است كه اندر آن، مشاهد انبيا عليهم السلام است». مردم عكا او را از اينكه به زيارت آن مزارها رود بيم مىدهند و به او مىگويند: «آنجا قومى مفسد در راه باشند كه هركه غريب بينند، تعرض رسانند و اگر چيزى داشته باشد، از او بستانند». اما وى به زنهار آنها گوش نمىدهد و به آنجا مىرود. ولى از باب احتياط، نقدينه و چيزهاى گرانبهاى خود را در مسجد عكا مىگذارد. نخست به زيارت قبر «عك»، بنيانگذار شهر، مىرود «و او يكى از بزرگان و