242
آهسته سخنگفتن و پرهيز از صحبت كردن با صداى بلند
شيخ عباس قمى رحمه الله مىنويسد:
علامه مجلسى رحمه الله و غير او به اينكه يكى از آداب زيارت معصومان عليهم السلام آهسته سخنگفتن و پرهيز از صداى بلند است تصريح كردهاند... و شيخ ما علامه نورى - طاب ثراه - فرمود كه «بلند نمودن آواز در حرم مطهر نبوى و مشاهد شريفه، چه در زيارت و چه در غير آن، مورد نهى و مذموم است» و چه نيك فرمود استاد ما و اين ادبى است خاص كه در مرحله احترام و تعظيم، رسول خدا (ص) و ذريه مطهرش، صلوات الله عليهم، به آن، امتياز و اختصاص داده شدهاند و اين ادب در زيارت، به منزله پرده ناموسى است كه براى تكريم و بزرگداشت آنها در ميان گذاشته شده است.
پس هركه صداى خود را بلند كند، هرچند در عبادتى باشد كه بلند نمودن صدا در آن ممدوح باشد، مانند اذان، همانند آن است كه پرده ناموس الهى را دريده است. بارى، بلند نمودن آواز در اذان مرغوب است اما در مكان مرتفع مثل مناره و بام و مساجد و مانند آن، نه در حرم معصوم عليه السلام و از اينجا معلوم مىشود قباحت و شناعت آنچه متعارف و مرسوم شده در حرم مطهر علوى و بقعه منوره حسينى عليه السلام كه در اوقات نماز، بهخصوص در صبح و شام، جماعت بسيارى كه گاه تعداد آنها زياد نيز باشد، با صدايى بلند اذان گويند و دعا كنند و صداها در هم پيچد و فقرات اذان در يكديگر مخلوط شود و در نتيجه عابدان و زائران و نمازگزاران و تضرع كنندگان و گريهكنندگان را از كار خود بازدارند و داخل در زمره «صادّين عن سبيل الله» 1 شوند و حرمت نبوت و امامت را از بين ببرند. 2
بارى بلند سخن گفتن، علاوهبر اينكه خلاف ادب در محضر ولى خداست، براى