237 چه نكاتى را در زيارت بگوييم و چه بخواهيم. گرچه ما مىتوانيم در زيارتها، به زبان خويش، آنچه را مىتوانيم در ثنا و ستايش حجتهاى الهى بيان كنيم، ولى هرگز بهپاى بيان معصومين نمىرسد؛ زيرا آنان به مقامات خويش واقفتر از مايند و آنچه آنان به پيروان خويش تعليم مىدهند كه در مزارهاى ائمه عليهم السلام خوانده شود، عميقتر، صحيحتر، غنىتر، زيباتر و متعالىتر است. 1«آيتالله جوادى آملى» مىگويد:
زائر گاهى با بيانات خود، كمالات مزور را ترنم مىكند، كه اينگونه ثناخوانى، فقط بيانگر ميزان ارادت زائر، اعلام تولى نسبت به وى و تبرى از دشمنان او و ابراز احساسات و تعيين موضع وى است و گاهى از زبان معصوم عليه السلام ثنا مىخواند كه اصطلاحاً اينگونه زيارتنامهها را زيارت مأثور مىنامند. چنين زيارتنامههايى نه تنها كيفيت اظهار ارادت و ابراز تولى و تبرى را مىآموزد، بلكه متنى است براى شناخت مزور و آگاهى از منزلت او؛ زيرا هركس به مقدار معرفت خويش سخن مىگويد و كلام هركسى بيانگر ميزان شناخت و آگاهى اوست. زيارت، كلاس درس و مدرسه تعليم و تربيت و زيارتنامهها متون آموزشى اين كلاسها و مدرسههاست. اهلبيت عليهم السلام كه همواره به تعليم و تربيت پيروان حق و بيان حقايق و معارف دين همت داشتند، مباحثى در توحيد و صفات الهى، نبوت و پيامبرشناسى، امامت و رهبرى، تاريخ زندگى ائمه عليهم السلام ، بيان مظلوميتها و رنجهاى خويش، افشاى ستمهاى حاكمان جنايت پيشه در برابر حق طلبى ياران عدالت خواه و حقيقت جو، لزوم همگرايى در فكر، موضع، اقدام و عمل و... را در اين زيارتنامهها بيان كردهاند.
در اين زيارتنامهها، اوصاف مزور هنگام سلام دادن تكرار مىشود و به ذكر اسم بسنده نمىشود. اين ازآنجهت است كه معشوق و محبوب او براى اعلاى