222 بهتر و شايستهتر آن است كه هرگاه خشوع و رقت قلب در خود احساس كرد، داخل حرم شود؛ چراكه هدف مهمتر در زيارت، همانا حضور قلب و احساس حضور در محضر امام عليه السلام است كه در چنين موقعيتى است كه رحمت الهى نازل مىشود و زائر، مستعد فراگيرى آن مىگردد. 1
زيارت خالصانه
«اخلاص» گوهر گرانبهاييست كه در حديث نبوى، از آن به «سرى از اسرار الهى» تعبير شده است و خداوند متعال، تنها در قلب كسانى كه دوستشان دارد، به وديعه مىگذارد:
الاِخلاصُ سِرٌّ مِن اسراري استَودَعتُهُ قَلبَ مَن احبَبتُ مِن عِبادي. 2
اخلاص، سرى از اسرار من است كه آن را [تنها] در قلب كسى كه دوستش دارم به وديعه مىگذارم.
زيارت را با سياحت و تفريح آميختن و انگيزه غير زيارتى را در نيت، وارد كردن، سبب تضعيف جايگاه زيارت و نقص در ميزان تأثير آن مىشود؛ چراكه تنها در صورت اخلاص و منزهداشتن دل از هر شائبه درونى، مانند ريا يا بيرونى، مانند سياحت و تفريح است كه ميان زائر و مزور پيوند عميق قلبى برقرار مىشود و بين آن دو اتصال فكرى و اخلاقى پديد مىآيد و حضور معنوى در پيشگاه مزور حاصل مىشود. 3
«شيخ رجبعلى خياط» درباره اخلاص در زيارت مىگويد:
اگر براى خدا به زيارت مشرف شويم و جز رضاى خدا در نظر نباشد، امام از