221شيخ عباس قمى مىنويسد:
بايسته است كه زائر، سعى در تحصيل رقت قلب و سوزش دل و خشوع قلب نمايد، كه اين امر بر اثر انديشه در عظمت و جلالت شأن صاحبان مرقد منور، حاصل مىشود و اينكه زائر باور نمايد امام، ايستادن او را مىبيند و كلام او را مىشنود و سلام او را جواب مىدهد. همچنين عامل ديگرى كه در ايجاد خشوع، اثرگذار است، تدبر در محبت و لطف و فريادرسى امام معصوم عليه السلام نسبت به شيعيان و زائران خود مىباشد.
اگر زائر به درستى اين زمينهها را در خود آماده نمايد، قلبش هراسان و چشمش گريان مىشود و به حقيقت خشوع دست مىيابد و شايسته است كه زائر توجه نمايد كه قلب غافل و محروم از خشوع، شايستگى دريافت رحمت خداوند را ندارد؛ كه در اين صورت زيارتش همانند جسدى بىروح و لفظى بىمعنا مىشود و بهره او از زيارت، تنها خستگى جسمانى مىباشد. 1
همچنين صاحب جواهر در اينباره مىنويسد:
مستحب است كه زيارت، همراه با خضوع و خشوع باشد و زائر با لباس نو و يا لباسى شسته شده و پاكيزه به زيارت مزور برود و اينكه قبل از ورود به صحن حرم، دم در بايستد و دعا بخواند و اجازه ورود بگيرد و گفته شده است كه اگر در دل خويش حالت خشوع پيدا نمايد، داخل شود و در غير اين صورت بهتر آن است كه زيارت را تا زمان حاصل شدن خشوع قلبى به تأخير اندازد؛ چراكه غرض از زيارت، حضور قلب است تا در پى آن، رحمت الهى بر او نازل شود. 2
«شهيد ثانى» رحمه الله نيز گفته است:
اگر زائر در خود احساس خشوع و رقت كرد، داخل شود، در غير اين صورت،