199 عجز بى‌خويشى و درويشى و دلريشى و درد

اين همه بر دعوى عشقت گواه آورده‌ام
ديو رهزن در كمين، نفس و هوا اعداى دين
زين همه با سايه لطفت پناه آورده‌ام
دولتم اين بس كه بعد از محنت و رنج دراز
بر حريم آستانت مى‌نهم روى نياز ¹

آنه مارى شيمل مى‌نويسد: رساله‌اى كوچك، اثر دانشمند مصرى سده نهم هجرى قمرى، «جلال‌الدين سيوطى»، زائران را آگاه مى‌سازد كه به هنگام عرض سلام به پيمبر در مدينه چگونه رفتار كنند:

چون قدم به مسجد پيمبر مى‌نهد، بهتر آن است كه در روضه، دو ركعت نماز به‌جاى آورد. آن‌گاه به قبر شريف پيمبر نزديك شود، از سوى قبله آن و در برابر آن ايستد، به فاصله چهار ذراع از جانب رأس قبر پيمبر، به‌نحوى كه قنديل در بالاى سرش باشد.

بايستد و نگاه بر پايين صندوق بدوزد كه در مقابل اوست و ديدگان فرو افكند به حالت بيم و فروتنى و احترام. آن‌گاه بگويد: «سلام بر تو، اى سرور عالميان! سلام بر تو، اى حبيب خداوند! سلام بر تو، اى رسول رب‌العالمين! سلام بر تو، اى خاتم‌المرسلين! سلام بر تو، اى پيشواى رستگاران! سلام بر تو، اى بشير، اى مژده ده! سلام بر تو، اى نذير، اى بيم ده! سلام بر تو و سلام بر خاندان پاك تو! سلام بر تو و زنان پاك تو، مادران مؤمنان! سلام بر تو و همه ياران تو! سلام بر تو و جميع انبيا و مرسلين و بر عباد صالحين!» ²

ابن‌حجرمكى مى‌نويسد:

«ابن‌عمر» و ديگران از پيشينيان، سلام بر رسول خدا (ص) در كنار قبر شريفش را انجام مى‌دادند. «المجد اللغوى» گفته است: «سلام بر پيامبر در كنار قبرش، برتر