124
رأسالحسين عليه السلام
«ابنجُبير» درباره «رأسالحسين»، كه از مكانهاى زيارتى است، مىنويسد:
سر امام حسين عليه السلام در تابوتى نقرهاى مدفون است و براى آن، بنايى باشكوه ساختهاند كه زبان از توصيف آن باز مىماند و عقل از درك آن ناتوان است. از شگفتىهايى كه هنگام ورود به اين مسجد با بركت ديديم، سنگ سياه و درخشندهاى بود كه در ديوار داخل مسجد كار گذاشته بودند كه سياهى آن، چشم را مىزد. همه مىگفتند: گويا اين سنگ، آينه هندى است.
در آنجا ديديم كه مردم روى قبر، دست مىكشند. چشمان خود را به قبر دوخته، خود را روى آن مىاندازند و به پارچههاى روى قبر، تبرك مىجويند. جمعيتى فراوان، گريان و دعاگويان به دور آن مىگردند. زائران چنان اشك مىريختند كه دلِ هر انسانى را اندوهناك و سنگ را آب مىكرد. امرِ اين مكان مقدس، بزرگتر از توصيف است. خداوند، ما را از بركات اين بارگاه كريم، بهرهمند سازد. 1
حمزاوى عدوى متوفاى 1303 ه.ق، پس از سخنانى طولانى درباره محل دفن سر مبارك امام حسين عليه السلام ، مىگويد:
و سزاوار است كه انسان اين بارگاه عظيم را فراوان زيارت كند و آدمى بهواسطه آن، به خداوند توسل جويد و هرآنچه را كه در دوران حياتش از اين امام مىخواستند، از او بخواهد؛ زيرا آن حضرت، گره از مشكلات مىگشايد؛ زيارتش ناگوارىها را از انسان مصيبتزده مىزدايد و با نورانيت او و توسل به آن جناب، هر دل غبار گرفتهاى، نورانى مىشود.
وى در ادامه مىافزايد: