95 پس از آن، چه در زمان حيات و چه پس از رحلت، جايز است؛ زيرا خداى متعال بندگانش را آگاه ساخت كه آن حضرت، آفريده كامل اوست و فرمود: وَ إِذْ أَخَذَ اللّٰهُ مِيثٰاقَ النَّبِيِّينَ لَمٰا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتٰابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جٰاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمٰا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ قٰالَ أَ أَقْرَرْتُمْ وَ أَخَذْتُمْ عَلىٰ ذٰلِكُمْ إِصْرِي قٰالُوا أَقْرَرْنٰا قٰالَ فَاشْهَدُوا وَ أَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشّٰاهِدِينَ . ¹ بدين‌گونه بندگان پى بردند كه حضرت محمد(ص) نعمت الهى و رحمت بزرگ خداوند است. به همين دليل او را وسيله‌اى براى تقرب به درگاه خداوند قرار دادند و در حاجت‌هاى خويش، چه پيش از آفرينش ايشان و چه پس از آن، در زمان حيات يا حتى پس از رحلت آن حضرت، به او متوسل شدند. ²