73مگر كسى تصور كرده است كه انسان زنده، خير و نيكى به ارمغان مىآورد يا شخص او زيان را از توسلجوينده دفع مىكند تا بگوييم پس از مرگ، توان انجام دادن اين كار را ندارد و در نتيجه توسل به مرده، كارى بيهوده و قبيح يا شرك آشكار است؟ هرگز چنين نيست.
وانگهى! ما بر اين باوريم كه انبيا و اوليا در قبور خويش زندهاند و در مقام و منزلت آنان نزد خداوند، هيچگونه تغيير و تبديلى به وجود نيامده است. بلكه آنان پس از مرگ، تقرب بيشترى مىيابند و جايگاه آنان نزد خدا بالاتر مىرود؛ زيرا ارواح آنان در دنيا به نوعى درگير تدبير جسم و گرفتارىهاى بشرىاند، اما با كنار رفتن موانع، در روى آوردن به درگاه حق، خالص و ناب مىشوند و مىتوانند به راحتى از انوار قدسى بهره گيرند و به افراد حاجتمندى كه به اين روح پناه بردهاند، يارى مىرسانند. رسولخدا(ص) فرموده است كه حيات و رحلت وى، در ميزان بهرهمندى ما از شفاعت آن حضرت، و بركات او بر ما يكسان است. در روايتى صحيح آمده است: «حيات من براى شما خير و نيكى دربردارد. امورى را خود انجام مىدهيد و امورى براى شما رخ مىدهد. هرگاه من از دنيا رفتم، وفاتم براى شما خير و نيكى در بردارد. اعمال شما بر من عرضه مىشود؛ اگر اين اعمال، خير باشد خدا را سپاس گويم و اگر در اين اعمال، شرى ببينم، براى شما طلب آمرزش مىكنم». 1