68 به آنان، پاسخهاى كوبنده داده است.
به همين دليل ضرورى ديدم موضوعاتى را تبيين كنم كه موجب شده است برخى مسلمانان، به كفر، شرك، گمراهى و بدعتگذارى متهم شوند و در نتيجه، ميان مسلمانان، كينه و نفرت و تفرقه ايجاد كرده است. بنابراين، پرداختن به اين بحثهاى فرعى، نه از روى دامن زدن به بحثهاى اختلافى، بلكه براى تبيين اين حقيقت است كه اختلاف در مسئله توسل و ديگر مسائل جزئى، موجب تخريب روابط دوستانه، چنانكه مىگويند، نمىشود و انحراف در عقيده نيز به شمار نمىرود. بلكه اين مسائل، نظير ديگر موضوعات اختلافى فقهى است و وظيفه هر مسلمان معاصر، تلاش براى ايجاد همدلى ميان مسلمانان است؛ همانگونه كه در گذشته ميان مسلمانان صالح و با ايمان وجود داشته، و پيامبر(ص) برايشان سرمشق بوده است و آنان در مسير هدايت نبوى گام برمىداشتند و به اين فرموده قرآن جامه عمل مىپوشاندند: لَقَدْ كٰانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللّٰهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ . 1
امت اسلامى ما بهواسطه پيامبر(ص) مورد رحمت قرار گرفته است؛ زيرا سيره پاك آن حضرت و نيز خوى بىمانند وى در زمينههاى محبت، برادرى و همدلى كه بايد ميان ما مسلمانان حاكم شود، سرمشق و الگوست.
اما بايد با تأسف گفت بسيارى از مردم در زندگى خويش به اين سيره مراجعه نمىكنند تا راه راست را به آنان بشناساند و مسير گامهايشان را مشخص سازد و آنان را از لغزشگاهها باز دارد. بلكه آنان خاستگاه رفتار خويش را انديشههايى قرار دادهاند كه بدانها خرسند و معتقدند. آنگاه